Γερό στομάχι και μελάνι

Υπάρχουν τόσα βιβλία εκεί έξω. Τόσες φωνές που ζητούν να ακουστούν. Τόσοι συγγραφείς που κάθονται νύχτες μπροστά σε μια λευκή σελίδα, παλεύοντας με λέξεις, με αμφιβολίες, με σιωπές. Και γύρω τους, εκδοτικοί οίκοι. Μικροί, μεγάλοι, φιλόδοξοι, αγχωμένοι, που πρώτα κοιτούν πώς θα σταθούν όρθιοι ως επιχείρηση και έπειτα πώς θα σταθεί όρθιος ο συγγραφέας.

Ο χώρος είναι σκληρός. Δεν έχει ροδοπέταλα. Εχει απορρίψεις, καθυστερήσεις, σιωπές που πονάνε περισσότερο από ένα «όχι». Θέλει γερό στομάχι. Θέλει αντοχή. Θέλει να μάθεις να ακούς το «δεν γίνεται» χωρίς να το αφήνεις να γίνει «δεν μπορώ». Και τότε έρχεται το ερώτημα: τι είναι αυτό που μας κρατά να συνεχίζουμε να γράφουμε; Η ανάγκη; Η φήμη; Η δόξα; Η αυτάρεσκη ικανοποίηση ότι κάτι δικό μας υπάρχει; Μια κρυφή δόση ναρκισσισμού; Ή η πεποίθηση πως, κάποια μέρα, κάποιο βιβλίο μας θα βρεθεί στα χέρια πολλών αναγνωστών;

Αν είναι ανάγκη, τότε γράψε όσο μπορείς. Μην περιμένεις εγκρίσεις και συμβόλαια . Δώσε τα κείμενά σου σε φίλους, σε γνωστούς, σε όποιον θέλει να διαβάσει. Εκεί καλύπτεται η ανάγκη σου: στο βλέμμα του άλλου που συναντά τις λέξεις σου Αν όμως θέλεις και τα υπόλοιπα, την αναγνώριση, την πορεία, τη θέση σου μέσα σε αυτόν τον κόσμο, τότε πάλι χρειάζεται γερό στομάχι. Και προσαρμογή. Να μάθεις τους κανόνες χωρίς να χάσεις τη φωνή σου. Να αντέχεις χωρίς να σκληραίνεις. Να επιμένεις χωρίς να πικραίνεσαι.

Γιατί στο τέλος, δεν γράφουμε επειδή είναι εύκολο. Γράφουμε επειδή δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς.